zaterdag 10 maart 2018

Gelukkige tijden met Rabih Abou-Khalil en Yo-Yo Ma

Ga naar Bushman in the Desert voor de muziek waar we deze week op shaketen, gespeeld door het ensemble van de Libanese oud speler Rabih Abou-Khalil. We kwamen hem op dit blog eerder tegen in mei 2016, zie: De oud van Abou-Khalil

Net als zijn Tunesische collega's Anouar Brahem en Dhafer Youssef, zocht Khalil aansluiting bij de Westerse jazz. Ik vond het leuk om die benadering tegenover die van de Japanse cellist Yo-Yo Ma te plaatsen, die met zijn Silk Road Ensemble hier op aanstekelijke wijze Arabian Waltz vertolkt. Het is  een nummer van dezelfde Abou-Khalil, maar nu uitgevoerd in de klassieke traditie, met als spil de strijkers, Yo-Yo Ma voorop.
Intussen speelt in beide muziekstukken de nei een centrale rol – het Soefi-instrument bij uitstek dat ooit door Attatürk in de ban werd gedaan.

 

Ik zag dat ik mezelf begin te herhalen, Arabian Waltz stond in september 2014 ook op dit blog – wat inmiddels al weer bijna vijf jaar meegaat...

Ik sprak onlangs een oude vriend die me vertelde dat Klaaske en ik voor hem indertijd de mensen waren bij wie je voor de muziek moest zijn. Ik keek daar toch wel een beetje van op en vroeg me af hoe dat eigenlijk zat, met mij en muziek.
Vroeger thuis luisterden we veel naar klassieke platen, Beethoven voorop. Maar concertbezoek was er niet bij. In die tijd ben ik klarinet gaan spelen en heb jarenlang les gehad. Maar ik wilde eigenlijk aleen maar 'vrij' spelen, improviseren, en heb nooit aan een uitvoeringsniveau gedacht. Maar ... dat geldt eigenlijk voor alles in m'n leven ... veel moeite doen om te excelleren, nee. Maar intussen miste ik wel het samenspel...

Toen ik in Amsterdam 5-hoog in de Van Baerlestraat kwam wonen, heb ik daar gelijk draadomroep laten aanleggen (door het trappenhuis van m'n hospita...) en ik raakte helemaal in de ban van barokmuziek, die ik op de band opnam. Zoals ik nu nog voortdurend plaatjes kopieer van het Muziekweb.
Klaaske en ik hebben intensief deelgenomen aan het Amsterdamse muziekleven, met als eerste hoogtepunt de Indiase concerten in de Mozes en Aäron kerk. Naderhand hadden we jaren een abonnement 'Nieuwe muziek' in het Concertgebouw en in het Muziekgebouw.

En nu, sinds tien jaar, draait alles om shake muziek – muziek om op te bewegen, waar je hele lichaam mee mee doet. Ik kwam bij de Soefi's terecht, voor wie de muziek tot religie werd.
Wat me doet denken aan die uitspraak van Inayat Khan, die Klaaske onlangs op Facebook aanhaalde: One day, music will take its rightful place as the true religion of mankind.

Ik moet ook denken aan die keer dat ik tijdens de middagpauze van een meditatie-weekend Maarten Houtman tegenkwam, die vertelde dat hij op zijn kamer van muziek genoten had. Met een glimlach zei hij toen: "Het is zo eenvoudig..."
Pas veel later drong tot me door wat hij bedoelde: dat we ons een weekend lang inspanden om 'aandachtig te zijn', maar dat aandacht geboren wordt in jouw aanwezig zijn, terwijl je doet, terwijl je luistert, terwijl je geniet.






Geen opmerkingen:

Een reactie posten