maandag 26 maart 2018

Oregon - Live at Molde Jazz 1975



Het is 1975. Een zaal vol Noorse hippies (zie de prachtige close-ups!) laten zich vermaken door de hippie band Oregon... Maar wat een fantastische musici zijn het, deze multi-instrumentalisten, die met een wonderlijk samenraapsel van bas, piano, hobo, sitar, tabla, bas en triangel een vuur ontsteken dat nog lang na blijft branden...

In diezelfde jaren werden Klaaske en ik - ook een beetje hippies - door een oude schoolvriend met Deux Chevaux (toen voor ons een geweldige luxe) uitgenodigd mee naar Noorwegen te gaan. Ik was eerder met hem op vakantie geweest, samen met zijn familie naar Zwitserland, hij later met de mijne naar Bretagne.
Het werd een geweldig avontuur, eerst dwars door Denemarken naar Hirtshals voor de ferry en vervolgens naar de Noorse fjordenkust - waar de Eend, met drie personen en bepakking, soms nauwelijks de helling haalde. We gingen ook nog langs Lillehammar, waar een Nederlandse vriendin van hem woonde.
Een tweede vakantie - deze keer samen met zijn toekomstige vrouw - was minder fortuinlijk, de wereld leek zich tegen ons te keren: aan de kust een knutjesplaag, broedende meeuwen die ons aanvielen, de oude kameraden die verdwaalden en de anderen radeloos achterlieten...

Gelukkig gingen Klaaske en ik daarna nog diverse keren met z'n tweeën naar Noorwegen, met de trein en liftend, brooddronken als we waren van de fjordenkust. We trokken rond met rugzak en eenvoudig tentje, maar deden nu en dan ook een hytter aan. We waren zo enthousiast geworden over de schoonheid en de ruimte die het land bood, dat we, terug in Amsterdam, plannen maakten erheen te verhuizen - niet erg realistisch, maar dromen hoorden erbij...

Hippie Hein in Auerland

Terug naar band Oregon (vernoemd naar de Amerikaanse staat aan de Westkust).
We kwamen Collin Walcott en zijn ensemble al eerder tegen, met hun overrompelende album Dawn Dance. Bovenstaand optreden, gefilmd door de Noorse televisie, bewijst dat ze geen eendagsvlieg waren...
Hoewel ik - over de kortheid van het leven gesproken - wel met enige weemoed kijk naar de figuur van Walcott, van wie wij inmiddels weten dat het leven hem niet veel tijd gunde (hij kwam in 1984 om bij een auto-ongeluk na een optreden in de DDR). Zie hem daar zitten in al zijn kwetsbaarheid, de kale hippie achter zijn tabla's, die zo nu en dan wat op z'n sitar tokkelt, zoekend, verkennend... Maar in het laatste nummer, achter de djembe, stuwen z'n bandgenoten hem op tot grote hoogte, er breekt een voorzichtig lachje door...

Het zijn misschien typische observaties van iemand wie zojuist driekwart eeuw leven gegund werd, maar het herinnert je er ook aan hoe broos het leven is - én hoe bruisend, zoals Oregon hier samen optreedt...
De afgelopen keer draaiden we op ons woensdagavondje 'Gold Sun' van hun album Grazing Dreams, de volgende keer zal het zeker een fragment van het optreden in Molde zijn...




Geen opmerkingen:

Een reactie posten