zaterdag 17 maart 2018

Tiesto, niet voor dovemansoren



Yes, we were in a Rush ... voor we het wisten waren we woensdagavond al halverwege het volgende nummer, Driving To Heaven geheten - voordat je het weet ben je een afslag te ver op je levensweg.

Weer een ander nummer van dit album In Search Of Sunrise 7, Asia heet Wounded Soul...
Dat was een beetje hoe ik me voelde toen ik gisteravond Eye uitkwam, waar ik op uitnodiging van Emilie de film Doof Kind zag. We liepen in het schemerdonker terug langs het IJ, diep onder de indruk van de wereld waarmee we geconfronteerd waren. Een wereld waarin, vreemd genoeg, uiteindelijk alles om communicatie draait, vol van gebaren(taal), gezichtsexpressie en dovenklanken - terwijl de horenden van deze wereld zich, wars van alle rumoer, steeds verder op zichzelf terugtrekken, hooguit nog in contact met hun smartphone.
Ook bedacht ik hoe vreemd het in dit licht is dat in de zen-wereld gesproken wordt over 'in de stilte zijn' en over 'het grote zwijgen'. Dat doet hier bijna ironisch aan...

Hoofdpersoon in Deaf Child is Tobias (29), gefilmd door zijn vader Alex de Ronde. Door de film heen zijn filmfragmenten gemixt van Tobias als kind, wat het verhaal nog persoonlijker maakt.
Er is ook filmmuziek, maar over muziek wordt verder niet gepraat, alleen over taal. Wel vertelt Tobias dat hij een keer naar een popconcert is geweest, waar hij de muziek alleen met zijn middenrif kon horen...
De film bleef ons boeien, ook al werden de jeugdherinneringen van Tobias en zijn (horende) broer soms wat lang uitgesponnen. Misschien lag dat ook wel aan mij, ik kon de gesproken gedeelten niet goed volgen en beperkte me tot de - Engelse - ondertiteling...
Aan het eind is er een prachtig sequentie van een vreugdedans van Tobias, gefilmd op de meest fantastische locaties, overal ter wereld. Ook de slotscène is indrukwekkend, waarin Tobias en zijn Deense vriendin op bed liggen en druk met elkaar in gesprek zijn middels gebarentaal en mimiek.



Na afloop van de film dachten we rust te vinden in een pas geopend veganistisch restaurant aan de Linnaeuskade ... maar het was daar afgeladen vol. We moesten ons bijna schreeuwend verstaanbaar maken om boven het rumoer uit te komen.
Dan denk je toch even aan de indrukwekkend stilte die er in de wereld van de dove moet heersen...
Maar de film doet je ook beseffen hoe gezegend je bent, in het bezit van al je faculteiten. Zodat het leven bij je naar binnen kan stromen. Daar heb je geen lichtshow en 103 decibel voor nodig.

Later, op mijn nachtelijke balkon, was zelfs Tiësto een streling voor het oor...


Geen opmerkingen:

Een reactie posten