donderdag 27 september 2018

Abida Parveen | I am drunk with love and yet thirsty

Alas, don't tell me the Christians are lost.
Don't tell me the Jews are lost.
Don't tell me the infidels are lost.
Alas, my brother, you are lost,
That is why everyone else seems lost.

Rumi

Shake v/d Week[i]
Tao-zen 'huiskamergroep'

Album : 'Ishq | Supreme Love
Artiest : Abida Parveen
Nummer: Mein Nara E Mastana | I Am Drunk With Love And Yet Thirsty (Urdu 'ghazal' van Wasif Ali Wasif).


 

Main nara-e-mastana, main shouqi- e- rindana
Main tashna kahan jaaon, pee kar bhi kahan jana
Slogan of Inebriation am I, drunkard mercurialness am I
drink may I , may I not hardly does it make a difference
Main souz-e-mohabbat hoon, main aik qayamat hoon
Main ashk-e-nadaamat hoon, main gouhar-e-yakdana
A burning heat of love am I, the eventual
Tear of ignominy , a pearl unfound am I
Main tahir-e-lahooti, main johar-e-malkooti
Nasoot ne kab mujh ko is haal mein pehchana
Pern of heaven, the gem of empires and I
Hath when humanity known me so?
Main sham-e- farozan hoon, main aatish-e-larza hoon
Main sozish-e-hijraan hoon, main manzil-e-parwana
Illuminating light of the dusk, a raging flame am I
Mordancy of parting, Destination of Pyralid am I
Kis yaad ka sehera hoon, kis chashm ka darya hoon
Khud toor ka jalwa hoon, hai shakl qalbhana
A desert of thoughts, a river of which fall?
the biggest reality of the universe yet unrevealed
Main husn-e-mujassim hoon, main gesu-e-barham hoon
Main phool hoon shabnam hoon, main jalwa-e-janana
A frozen beauty am I, a ringlet in anger
A flower, the dew am I, beauty of the beloved
Main wasif-e-bismil hoon, main ronaq-e-mehfil hoon
Ik toota howa dil hoon, main shehar mein veerana
Wasif, slayed am I, heart of the crowd
A broken heart am I, a lonely in the city.

__________________

[i] Bijgaande vertaling van 'Mein Nara E Mastana' circuleert overal op het internet en is de enige die daar te vinden is. Zie bijvoorbeeld: Monica Dogra - Naraye Mastana Lyrics | MetroLyrics




zondag 16 september 2018

Warme muziek uit Mali van Habib Koité


Op de dag dat mijn vader overleed en mijn wereld kantelde - 2 januari 1977 - was mijn broer op expeditie naar de Dogon in Mali, samen met de filosoof Fons Elders (nomen est omen), die ook zijn vier kinderen bij zich had...
Gelukkig maar dat ik in warme aanwezigheid verkeerde van Klaaske, Josje en de vroegwijze Ayn...

Op Elders' website valt te lezen dat zijn gezelschap op die bewuste dag een tocht maakte naar Yougoudougourou, de heilige plaats van de Dogon. Je leest daar ook hun visie op de dood:
During the funeral ceremonies which – with intermezzo’s – last seven days and nights, they sing: Life is good, but death belongs to it. The Dogon live in love and fear with their dead of which the souls continue to live in the ‘waggon’, the Ginna. Life is one great cycle, with an afterlife that resembles the life before. If one dies as a good human, life after death is identical to the moment of dying. When one dies as a bad human, the activities after death will show that. This perspective explains the fear for black magic, as everywhere on earth where one experiences the cycle of the living, the dead and the yet to be born.
Meino maakte in het dorp Kundo Ando, de verblijfsplaats van de expeditie, onderstaande video:

 

Mali is een land met uitzonderlijke muzikale talenten. Zoals Toumani en Mamadou Diabaté, Ali Farka Touré en zijn zoon Vieux, Amadou&Mirjam en Habib Koité - vooral bij die laatste twee vond ik grote warmte.

Zanger/gitarist Ali Farka Touré was een legende. Hij werd wereldberoemd met het album Talking Timbuktu, dat hij samen met Ry Cooder maakte. Ook zijn In The Heart Of The Moon, spontane improvisaties met kora-speler Toumani Diabaté, is legendarisch.
Op dat album staat ook het nummer Monsieur Le Maire De Niafunké - op het laatst van zijn leven was Touré burgermeester van zijn geboorteplaats langs de oevers van de Niger, hij spendeerde er royaal zijn kapitaal... Touré was zich altijd boer blijven voelen.

Was het indertijd bij Fons Elders de Dogon architectuur, bij mij had al die geweldige muziek uit Mali belangstelling gewekt voor het land. Maar de burgeroorlog 2012 maakte een eind aan die illusie...

Precies die bloeiende muziekcultuur werd door de Malinezen ingezet in hun strijd tegen de oprukkende islamisering. De Toeareg rebellen hadden een monsterverbond gesloten met de islamitische Ansar Dine militie. Die waren inmiddels begonnen in het veroverde gebied - zeg maar 3/4 van de bizarre koloniale kaart van Mali - de Sharia in te stellen. Het Niafunké van Touré was inmiddels diverse malen van eigenaar gewisseld. Gelukkig heeft Touré het niet meer mee hoeven maken, hij stierf in 2008.

In de onderstaande video van Habib Koité uit die tijd, zie je hoe deze telg uit de Griot kaste - de vertellers en muzikanten van Mali - ingezet wordt als rolmodel voor de jeugd, terwijl hij al 'musicerend' met ze voetbalt op het dorpsplein. Daarbij wordt hij geassisteerd door een van de meisjes - die gezamenlijk met hun dans de uitvoering opvrolijken.
Een beter antipropaganda tegen de zwartekousenkerk van dat andere woestijnvolk kun je je niet denken...



De Shakemuziek v/d week was Habib Koité met Fatma, van het album FOLY!



Hieronder zie je hem dan nog eens aan het werk in een live uitvoering van Fatma.
Veel plezier!

vrijdag 7 september 2018

'Peyote song' uit het Tropenmuseum

Soms dringt het weer even tot me door - als een verre kreet van een dier in de nacht - dat muziek als een rode draad door mijn leven loopt.
Toen ik na jaren weer eens een kijkje in het Tropenmuseum ging nemen, kwam het bij me boven dat wat me daar in al die jaren het meest dierbaar was geweest ... een stukje muziek bleek te zijn. Je kon dat daar afspelen door op de afdeling Latijns Amerika op een knop te drukken. Het was een liedje van de Huichol, een Mexicaanse indianenstam, maar hoe klonk het ook weer...
Toen ik onlangs onderstaand fragment van Kayan Kalhor op zijn kamanche hoorde, kwam de muziek van dat bewuste fragment weer bij me boven ...



... en ik herinnerde me dat er een viool had geklonken - wel apart voor die Huichol ...
Na veel research op het internet, op zoek naar een fragment dat gelijkenis vertoonde met dat wat ik me herinnerde uit het Tropenmuseum, vond ik dit:



De Huichol staan bekend om hun ritueel gebruik van peyote, een cactus die mescaline bevat. Het hallucinogene effect daarvan kan uren duren: kleuren worden intenser, je ziet steeds wisselende, kleurige patronen en allerlei geometrische figuren. Zoals je die ook terugvindt in de psychedelische kunst van de Huichol - zie hieronder:

[klik om te vergroten]
Mijn fascinatie van toen voor de 'peyote song',  kon niet los gezien worden van de buitengewone interesse die de boeken van Carlos Casteneda in me opriepen, over de lessen van de Yaqui tovenaar Don Juan. Als ik zelf toch ooit zo'n leraar zou vinden die me het 'tijdloze' kon onderwijzen.
En toen vond ik Maarten Houtman...
Eén uitspraak van Don Juan bleef mij altijd bij: dat gedachten van buiten je komen. Natuurlijk vroeg ik Maarten daar een keer naar, en die zei: hij heeft helemaal gelijk… Terwijl wij gedachten juist in ons voelen, als ons meest persoonlijke bezit...
Ik denk dat het geheim ervan is dat wij zó in onze gedachten leven, in die wereld die ons is aangepraat, dat we ons 'van binnenuit leven' absoluut niet kunnen voorstellen. Want dan is er niks...

Tot slot de Shakemuziek van de week: Soefi-muziek uit Marokko, van het album The road to Jajouka. Echt een statement voor deze tijd - lees ook onderstaand tekst van hun website:


"Bachir Attar and the Master Musicians of Jajouka hail from an ancient village perched in the foothills of the Rif Mountains in Northern Morocco. For generations the Attar family have maintained one of the world's most unique and enduring musical traditions.
This album is a musical tribute to the Master Musicians of Jajouka, featuring new performances and remixes created by western 'master' musicians, wishing to celebrate and support Jajouka's rich musical and cultural traditions."