donderdag 4 juli 2019

Hoe ver gaan de genen, waar begin je zélf...

Gedachten bij de honderdvijftiende geboortedag van Geertruida Cornelia Müller, mijn moeder.


Mijn moeder in 'het huis op de Mookerheide', betrapt door de fotograaf.
Na de dood van mijn vader kon ze daar geen kant op - ze reed geen auto - en verhuisde naar Bussum, in de buurt van haar kinderen. Voor de rest maakte ze moeilijk contact. Ze was fel, kritisch en ontactisch, ik heb veel moeite met haar gehad. Maar ze had een goed hart.




“De erfelijke conditionering heeft ermee te maken dat als je weer een keer op aarde mag komen, je een bepaald instrumentarium krijgt. Dat is je werkmateriaal, dat is niet iets bepalends. We gaan de mist in als we zeggen: ja, die erfelijke eigenschappen, dat is het, hè…Dat is helemaal niet waar, ieder mens die geboren wordt ís al iets, voordat hij zijn instrumentarium krijgt, voordat hij zijn erfelijke eigenschappen krijgt. God zij dank. Ik kan me niet voorstellen dat er een wereld is die bestaat bij die erfelijke eigenschappen. Dat is niet zo, we zijn geen onbeschreven blad, we zijn al iets – al zijn we ons daarvan niet bewust.De wijze waarop de wetenschap dit onderzoekt, is altijd vanuit de materie kant, vanuit datgene wat al vorm genomen heeft. En daar kun je heel veel in ontdekken. Maar wat we nooit ontdekken, nooit ontdekken kunnen, dat is de geest, dat wil zeggen die impuls die uit het tijdloze komt. Die impuls blijft onbekend. En hoe verder je hier in doordringt… Ieder mens heeft de gelegenheid hierin door te dringen, het is niet iets ... onbespreekbaars, je kunt je hierin verdiepen. Je kunt liefhebben, je kunt radeloos zijn, je kunt gelukkig zijn, maar het is leven.”

Maarten Houtman, In het ‘vuile werk’ ligt de vooruitgangUit: ‘Die warmte waarin je antwoord levend is’, Vijfdaagse december 1992 in Huissen.

... en dan ga je onderzoeken wie je bent, wat je werkelijke 'afkomst' is – wat het leven is voorbij reproductie, de basiskracht van de materie. Je gaat je afvragen hoe je kunt leven vanuit inzicht, de kracht van de geest, de oerkracht van het leven überhaupt. Zoals die Joodse legende verhaalt, waarin gezegd wordt dat God de wereld schiep om zich bewust te worden van zichzelf...

Mijn ouders aan zee, rond 1960.
Een 'Family of Man' foto, die de voorkeur kreeg boven veel kiekjes. Zo heb ik ze nu eenmaal meegemaakt, die vijftien jaar van heerlijke strandvakanties, te midden van het harde werkende leven - dat welvaart opleverde, maar bij mijn vader ook stress, naast een zekere voldoening.
De foto is van Jan Zijlstra, vriend van mijn broer Meino, die toen meeging op vakantie.

En dan zie je ook je aardse afkomst: twee mensjes die niet weten wat hen overkomen is, maar dapper in het leven staan. Die de zee over hun voeten laten spoelen, de zee die hen bij elkaar brengt – en ons herinnert aan de 'oerzee' waar we allemaal het leven aan te danken hebben.
______________________________________

Omdat ik steeds meer ga begrijpen hoe wezenlijk het shaken voor mij is – als alle smoesjes voorbij zijn, zoals dat het ‘slecht voor je knieën is’ – probeer ik erop te letten dat 
de  Shake v/d Wake  niet alleen echt shakable is (en in die zin aanstekelijk), maar liefst ook kwalteitsmuziek.

Yo Yo Ma bijt de spits af, samen met Kayhan Kalhor, in een aanstekelijk Atashgah (plaatsje nabij Bakoe, in het huidige Azerbeidzjan, met een zoroastrische Vuurtempel).




Geen opmerkingen:

Een reactie posten