woensdag 30 oktober 2019

‘Je weet niet hoe het verder zal gaan...’

“... dat is voor jou heel moeilijk,” zei Maarten Houtman[1] een keer tegen me.

Zoals vaker, begreep ik instinctief wat hij bedoelde. En dat hij – ook hier – precies de vinger op de zere plek legde. Maar aan de oppervlakte was ik verbaasd, van: waar heeft hij het over...
Die discrepantie betekent gewoon dat je nog vele jaren van onderzoek voor de boeg hebt ... om dat vergeten inzicht te laten rijpen.

Mijn vraag naar goed en kwaad, mijn boom der kennis, was ooit – vele jaren daarvoor – plotseling bij me opgekomen, als een jonge loot vanuit de grond van mijn leven: ‘Is dit nu goed, of niet goed?’
Die vraag werd de leidraad van m'n denken, van m'n leven: ik durfde niet meer spontaan te doen, eerst moest alles daaraan afgemeten worden, beoordeeld, gewikt en gewogen. Achteraf, als terugblik op wat ik gedaan had. Maar ook vooruit. Want kennis is vooruitzien, voorspellen, je denkt te weten hoe het zal gaan...
Ik was een koffiedikkijker geworden, kijkend in de glazen bol van m'n kleine wereldje – alsof het leven daaraan afgemeten kon worden. Wat een arrogantie eigenlijk – als het niet zo angstig was...

Ik vroeg Maarten later of al dat denken nu voor niets geweest zou zijn, of dat het zich nog zou ‘terugbetalen’.
‘Dat weet je niet,’ antwoordde hij. Mij de stille hoop gevend dat al die inspanning, dat halve leven, niet om niets geweest zou zijn...

Als je dan toch een keer spontaan handelt, spontaan lacht, kun je je geluk niet op: kijk, ik leef...


Als je de tekst leest die vermeld staat bij Wara (‘de leeuw’), het openingsliedje van Kharifa, de nieuwe Cd van Habib Koité (zie de vorige keer), ga je je afvragen of die vraag naar goed en kwaad, dat hele bijbelse getob, gewoon geen luxeprobleem is, een cultuur gerijpt op de tronk van de ‘Westerse’ beschaving:
The population of Bamako, the capital of Mali, is rising day by day, swollen by people from the North and centre of the country who come to Bamako seeking refuge and security.
There are huge traffic jams, where the black smoke from car exhausts mixes with the ambient dust. It's as if there are smoke machines around the lamp posts.
In this atmosphere swarm unoccupied and rootless youngsters whose password is: «Making Do». I gave a name to this hustle and bustle «WARA».
This «Wara» environment symbolizes all the evils that afflict the people such as the poverty, idleness, squalor, disease. Here, life is a struggle every day.
A Bambara proverb says: «The living fly off with the wings of the deceased».
We must face the Lion!!  
We eindigen dit hoofdstuk met deze splinternieuwe clip van het album ‘Kharifa’: Fanta Damba:
“Here I pay hommage to the great Diva of Malian song, Fanta Dama, by playing as an instrumental, the eulogy of the knight and his horse travelling to the battle front with pride and determination.” 

______________________________

[1] https://www.maartenhoutman.nl/

woensdag 23 oktober 2019

Habib Koité & Bamada, in ‘Fatma’

We beginnen met een clp van het splinternieuwe album van Habib Koité & Bamada: Djiguiya ...
De Cd is onderweg van het Muziekweb naar de OBA, waar ik h'm op kan halen.


... om dan gelijk life over te schakelen op een clip van oudere datum, met de  Shake v/d Week : Fatma



Goede wijn behoeft geen krans, luister en kijk naar deze Malinese rock legende – het plezier spat eraf:
“Habib Koité’s reputation as a guitar player has become almost mythical combining rock and classical techniques with Malian tunings that make the guitar sound like a kora or ngoni.” – The New York Times
Eerlijk is eerlijk, nog niet zolang geleden heb ik veel langer bij 'Fatma' en Habib Koité stilgestaan: zie http://www.shakingzen.nl/2018/09/warme-muziek-uit-mali-van-habib-koite.html

donderdag 10 oktober 2019

Een dagje naar het strand

Google Maps Tijdlijn 5 okt 2019. Rechts een iPhone screenshot detailkaartje.
Onze Stichting ‘Zen als Leefwijze’ kreeg, als ‘firma’, van Google een ‘speld’.
 [klik om te vergroten]

Klaaske en ik zouden zaterdag een dagje naar het strand – Castricum was alweer een tijdje geleden. Bij de strandovergang werd druk gebouwd: een hotel...

Op de terugweg raakten we op de A10 in de file, vanaf Molenwijk tot Durgerdam. De IJtunnel zat potdicht... Als finale sukkelden we drie kilometer stapvoets precies achter ons huis langs, zonder het te kunnen bereiken – zie het detailkaartje: ‘Lopen, 3 km, 55 min.’, aldus de bevinding van Google Maps Tijdlijn...
Gelukkig konden we bij de afslag Durgerdam ongehinderd door naar de Landmarkt. Na deze rust- en plas(!) pauze, ging het dwars door Waterland via Zunderdorp terug naar huis. Achterom.

Nu had het gedetailleerde bericht over de te verwachten stijging van de zeespiegel met 85 cm in het jaar 2100 – zie NRC van 30 september – me al danig van m'n stuk gebracht. En de bizarre discussie daarna over drijvende huizen...
Zou ik de auto niet gewoon laten staan? Immers, zo'n impuls was er al in de tachtiger jaren. Ik sprak Maarten Houtman daar toen op aan: dat ze in een auto reden... “Maar we hebben h'm gewoon nodig, Hein,” zei hij (Hanna's Kangoo was inderdaad een bedrijfswagen).
Maar ... toen we het zelf eenmaal konden betalen, zwichtten wij ook. Die ongekende vrijheid...
Totdat je in zo'n file terechtkomt, zoals nu, dat zet dat gevoel van vrijheid weer op z'n kop...

Zo komt de beschikking van het lot je te hulp: je loopt gewoon vast. Niks idealisme, niks ‘gevoel van urgentie’... Nee, gewoon: STOP! Game over.
Er zullen nog wel een heleboel na-rondes zijn, wellicht rondes door Nederland... Of gewoon even boodschappen doen omdat het zo nat is. Maar het kwartje is gevallen...

Het zal verder wel gaan als met elke verslaving: het doorbreken van de waan... Die je voorspiegelt wie je droomt te zijn: een mens met macht over de techniek, macht over de natuur ... over zijn eigen natuur.
Was het maar waar... Kijk eens wat het ons gebracht heeft, de aarde hangt aan een zijden draadje...
Gelukkig weerhield Klaaske me er gisteren van om, op weg naar het wekelijkse meditatieavondje van de Huiskamergroep, ‘voor deze ene keer’ toch de auto te nemen. Omdat het zo plensde van de regen...
Het werd de paraplu, die Casta en mij nog enigszins droog naar de Metro Noord bracht. Wij blij – shaken, not stirred.


De  Shake v/d Week  is Azawade van Vieux Farka Touré en Idan Raichel: samen het 'Toure-Raichel Collective':

 

En in onderstaand fragment zie je ze nog spelen ook...