zaterdag 25 april 2020

Toekomstmuziek, #9 menselijke nabijheid

Hoe groter de de afstand die je ervaart tussen jezelf en de ander - ook al is het in deze tijden 'maar' die bewuste anderhalve meter - hoe groter juist de behoefte aan menselijke nabijheid is. Om gewoon even iemand te kunnen aanraken, misschien even te knuffelen, zeg maar de 'aaibaarheidsfactor'. Of er even samen te zijn, zoals je dat in het meditatieve 'zitten' ervaart.


Nieuw van ECM: Benjamin Moussay - Villefranque, van het album 'Promontoire'.

Het zal ook wel niet voor niets zijn dat er in deze zelfde dagen een run op de dierenasiels plaatsvindt, alle levende have op vier poten wordt geadopteerd - na daar eerder soms achteloos achtergelaten te zijn...

Het roept bij mij de herinnering op aan de tijd dat ik tegen de vier muren van mijn studio aanvloog, als een opvliegende vogel die de opening maar niet wist te vinden - dat was een 1½m die bij mij vanbinnen zat: een onoverbrugbare tijd/afstand tot mijn medemens, die mijn geest mij oplegde, mijn verlangen ten spijt.

In die dagen plachten wij bezoekjes af te leggen aan Moeder Meera in Thalheim, bij Koblenz - dat is trouwens niet die 'knuffel guru' Amma, die je in haar armen sloot. Nee, Moeder Meera keek je strak aan, terwijl je vanuit voorovergebogen houding omhoog kwam, en gaf je dan een diep bad in haar ogen ... zodat warmte en Aanwezigheid je vervulde. Het was een 'Paramatman-knuffel' die je bij bleef - die soms dagenlang bij je bleef. En dan in ons kleine denkraam de behoefte opriep naar meer...
Daarom had de Moeder ons de boodschap meegegeven, dat als je wanhopig was, zij altijd voor je bereikbaar was: 'Roep mijn naam aan, en je zult mijn stem horen...'
'Maar,' had ze toegevoegd, 'volg dat advies wat je krijgt dan wel op...'
Ik heb al eens eerder verteld dat ik in mijn eerste jaren bij Maarten, hem soms ook aangeroepen heb - en dat dan prompt de telefoon ging...
Een verschil in techniek? Of een verschil in streven iemand juist onafhankelijk van je te maken?
Toen op zekere dag de wanhoop mij daar tussen die vier muren weer eens overweldigde, waagde ik een poging... Diep vanuit m'n binnenste kwam de wanhoopskreet: "Moeder Meera, help me..."
Op datzelfde moment hoorde ik, zonder enige overgang, een stem zeggen (was het mijn eigen stem, was het de hare?) - zeg maar een 'gedachtestem', die uit een diepe laag kwam - maar wat ik hoorde was: "Neem een hond."

Ik was verbijsterd: neem een hond...
Ik daar in mijn flatje,van vijfendertig vierkante meter, op vier hoog?
En dan deze eenpersoonskamer met hem delen? En dan die hond uitlaten, temidden van al die hondenuitlaters, die ik elke dag buiten voor mijn raam zag paraderen?
En eten geven, oppassen, verzorgen...
Hoe kon ik dat?
Bovendien, ik had een spiritueel advies verwacht, niet zoiets gewoons...

Ik deed het dan ook niet...
Dus geheel tegen Moeder Meera's dringende advies in...
Het heeft me jaren achtervolgd - als een gevoel van schuld, van oningeloste belofte tegenover mijzelf. En tekortschieten tegenover haar...

Ik heb haar daarna nog een keer bezocht, maar ze bleef me gewoon aankijken, ze gaf geen krimp... Toch meende ik een stil verwijt te horen...
Later probeerde ik soms de scène weer op te roepen, en beeldde me weer in: ik heb een hond nodig, zal ik het dan toch maar doen?
En aarzelde weer... nee, toch maar niet...

De menselijke nabijheid ... in de vorm van een hond? Ik had het er moeilijk mee...
En met haar...

Jaren later leek de werkelijkheid zich even naar mij toe te buigen - als ik dan niet bereid was te buigen. Noem het in ingreep van de hemel...
Want toen was er Saartje...
Saartje was het schattige hondje van de buren - een Ierse terrier, geloof ik - dat ze geadopteerd hadden toen haar baasje overleed. Ze zaten nu met haar omhoog, ze wilden veertien dagen naar Amerika om de 'Masters' van hun zoon bij te wonen - ze hadden wel een vaste oppas, maar die was net ziek...
Toen bood Klaaske aan de taak op zich te nemen, samen met Hein...

Wij waren wel de laatsten aan wie die buren gedacht hadden... Maar goed, een oppas is een oppas.
Toch hebben wij heel genoeglijke dagen met Saartje beleefd, ze was een vrolijk gezelschap - en zij genoot weer van ons geduldig wachten, als ze met haar neus in de boterbloemen zat...

29 mei 2013 - Klaaske met Saartje in het Baanakkerspark [klik om te vergroten]

Nu ik in deze corona-tijden met Klaaske haar flat deel, loop ik 's ochtends vroeg die halve kilometer naar mijn studio - juist om alleen te zijn, om me even uit het kapsel te bevrijden dat het samenwonen onvermijdelijk met zich meebrengt...
De 'hond van Moeder Meera' is bijna vergeten. Soms duikt hij weer even op, zoals gisteren in de vorm van een puppy. Ik was verrast en en riep uit: 'Wat ben jij mooi...'
Gewoon een bon mot van de buurman.

De Shake v/d Week is eigenlijk een vervolg op het tabla/bansouri concert van Zakir Hussein en Rakesh Chaurasia van vorige week - deze keer uit zijn gouden tijd met Hariprasad Chaurasia.
Luister naar Lotus Feet, van het album 'Remember Shakti' (1999), Zakir Hussein (tabla), John McLaughlin (gitaar, synthesizer), Hariprasad Chaurasia (bansuri) en Vikku Vinayakram (ghatam):


Geen opmerkingen:

Een reactie posten