zaterdag 31 oktober 2020

The President Sang Amazing Grace

Kronos Quartet and Meklit

Met dank aan Smithsonian Folkways

A young man came to a house of prayer
They did not ask what brought him there
He was not friend, he was not kin
But they opened the door and let him in

And for an hour the stranger stayed
He sat with them and seemed to pray
But then the young man drew a gun
And killed nine people, old and young

In Charleston in the month of June
The mourners gathered in a room
The President came to speak some words
And the cameras rolled and the nation heard

But no words could say what must be said
For all the living and the dead
So on that day and in that place
The President sang Amazing Grace
The President sang Amazing Grace

We argued where to lay the blame
On one man's hate or our nation's shame
Some sickness of the mind or soul
And how the wounds might be made whole

But no words could say what must be said
For all the living and the dead
So on that day and in that place
The President sang Amazing Grace
My President sang Amazing Grace

Keen readers of the New York Times op-ed column this week may have noticed a shout-out to Ethiopian-born, San Francisco-based vocalist Meklit and the genre-defying Kronos Quartet for their powerful rendition of Zoe Mulford's modern classic, "The President Sang Amazing Grace."  Columnist Thomas L. Friedman writes: 

 "As I was reflecting last weekend, my friend Elena Park, an executive producer for Stanford Live, sent me a YouTube video — an incredible performance the other day by the singer Meklit and the Kronos Quartet of 'The President Sang Amazing Grace.' The song was written by Zoe Mulford about the 2015 murder of nine people at the Emanuel A.M.E. Church in Charleston, S.C., by a white supremacist. It was debuted by Mulford in 2017, telling in song how a different president, Barack Obama, came down to that church for a memorial service and during his eulogy for the Rev. Clementa Pinckney sang 'Amazing Grace,' one of the most moving and healing moments of his presidency."


zondag 18 oktober 2020

Een Chinees-Amerikaans muzikaal sprookje



We maakten al eerder kennis met The Roving Cowboy van Wu Fei en Abigail Washburn – in een duet ‘dat reikt van de Appalachian country tot de prairies van Xinjiang’.
Nu ik via Muziekweb over hun nieuwste album beschik, is het tijd om iets meer over hen te vertellen. Bijvoorbeeld dat ze er zó uitzien (zie de video hieronder). 


Wu Fei schreef het liedje Ping Tan Dance toen ze in Beijing quyi  (verhalende volksliedjes) studeerde, waartoe ook het locale genre pingtan behoort – wat ze hier omsmeedt tot een satire op een vrouwelijke collega die voor haar carrière feestjes afloopt.
Abigail Washburn zegt er dit over:“We feel like angry old grandmas when we think about the injustice for women musicians. And so that's what we did in this song; we both inhabit our internal ‘angry old gramma.”


Het repertoire van Wu Fei & Abigail Washburn is een wonderlijke mix van Chinese en Amerikaanse volksliedjes. Zo gaat het verhaal van het nu volgende Four Seasons Medley / Dark Ocean Waltz als volgt:

“In China, a dozen folksongs are titled ‘Four Seasons’, and each of them cites the four seasons as metaphors for love and friendship. In this version, daffodil, pomegranate, orange, osmanthus and snow represent a girl's longing for love. The melody is common among the Hua'er folksongs in Qinghai and Gansu provinces.”
Hieronder de tekst van het Chinese liedje – dat beide dames van een aangepaste lyriek voorzagen die beter past bij hun eigen wereldbeeld (zo gaat ‘For Seasons Medley’ bij hen ‘Dark Ocean Waltz’ heten):

Spring comes with daffodils blooming;
Young girls come to pick the wildflowers, my love.

Summer arrives, girls' hearts full of longing.
Pomegranate flowers turn to seeds, prettier than agate, my love.

My love, my love,
My love, I will take your hand.

Autumn arrives and tan-kwai fragrance is everywhere;
Girl 's hearts rippling and waving, my love.

Winter arrives, snow flying, filling the sky.
Girl's hearts whiter than the driven snow, my love.


Hierna een live optreden van Wu Fei & Abigail Washburn (die al sinds 2005 samenspelen) uit 2015 in Vermont, met Water is Wide’ – een traditional van immigranten uit Schotland en Ierland, die geënt wordt op ‘Wusuli Boat Song’, een volksliedje van het Nanai volk uit de provincie Heilongjiang.
In het zwarte kader eronder wordt de oorspronkelijk tekst van het Chinese liedje geplaatst naast hun eigen moderne variant.





We sluiten af, vanuit een binnenplaats in Beijing, met het ontroerende verhaal van Wu Fei over haar leven met haar guzheng – terwijl intussen de wind in de klankkast speelt...


PS De nacht vóór ik dit blog schreef, werd ik wakker met 'mellow-green' op m'n lippen. En ik wist: dat moet straks de achtergrondkleur worden...