maandag 19 april 2021

Een nieuwe lente


wat voorafging...

Nadat ik onlangs, op bezoek bij een oude vriendin, me een beroerte geschrokken was van haar aftakeling, heb ik minder zicht in m'n ogen. Via de oogarts belandde ik bij de neuroloog, die me op z'n computerscherm liet zien dat er een verkleuring zat aan de rand van het visuele centrum: een lokaal infarct. Verder mankeerde ik niks.

Deze week had ik een droom over m'n neuroloog, ik droomde dat ik weer een gesprek met hem had, waarbij ik mijn visie op mijn verstoorde gezichtsveld nog eens te berde wilde brengen. Maar eigenlijk wist ik dat onze werelden elkaar toch niet zouden raken.. Technisch gesproken had hij gelijk had, maar die feiten dekten mijn beleving van het gebeuren niet - ik heb er eerder op mijn blog over geschreven, zie: Liefde voor het leven.

Toen we daar in mijn droom weer tegenover elkaar zaten, mijn neuroloog en ik, zei ik hem nog eens dat zijn diagnose heus wel zou kloppen en dat hij een goed vakman was, maar dat ik er vanuit mijn standpunt nu eenmaal anders tegenaan keek.
Maar ... wat wás mijn standpunt eigenlijk..
Ik zat met mijn mond vol tanden. Want wat moest ik zeggen ... dat ik m'n halve leven 'gemediteerd' had en aan Zen deed, dat ik een meer holistische visie had..
Nou, die visie zal een  doorgewinterde materialist worst wezen...
De droom eindigde ermee dat hij zei dat we maar een nieuwe afspraak moesten maken, om zo en zo laat. Terwijl ik opstond was ik de tijd al weer vergeten ... hoe laat ook weer, was het nou tien uur?

Maar toen ik de volgende ochtend wakker werd, wist ik het opeens... Spontaan wist ik wat mijn vakgebied was: de studie van het bewustzijn - zoals Maarten Houtman het tijdens die sessie van december 1990 zei: “Echte meditatie is onderzoek van je bewustzijn...”

Maar ... hoe kon ik dat eigenlijk vergeten zijn... Door alsmaar te morrelen aan mijn problemen - terwijl die van die studie van het bewustzijn juist losgezongen zijn... En ook deze vraag zelf maakt eigenlijk weer deel uit van ... de studie van het bewustzijn. Evenals dat ik nu een verkrampte linkerhand heb van het met één vinger typen...

Deze week heb ik een afsluitend telefonisch consult met de neuroloog. Wat ga ik hem nu zeggen... 

Wat ik hem ga zeggen is dit:
"Dokter, u had helemaal gelijk. Ik probeerde iets te weten te komen vanuit de spleet van het voorlopige.[1] En dat terwijl ik na m'n infarct juist ontdekt had dat er uiteindelijk niets te weten valt - ik heb dagen voor me uit zitten kijken, erbij stilstaand zonder erover te denken - dat de tijd van oplossingen bedenken voorbij is, dat er alleen nog tijd van leven is...

 

Vanochtend -
de hemel was blauw,
er dreven wattenwolkjes -
ontdekte ik dat mijn duisternis,
mijn gebrek aan licht,
vanbinnen zit
alles was grauw...

Maar terug wandelend naar huis
was de afstand verdwenen
leek het heelal dichtbij -
was het bijna tastbaar aanwezig.
Terwijl om me heen
het leven gewoon doorgaat
loop ik zij aan zij.

 



[1] Maarten Houtman, Je adem gaat.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten