vrijdag 2 juli 2021

La grande illusion

Er kwam bij mij zojuist een bericht van YouTube binnen over hun nieuwe Servicevoorwaarden, 'Beperkingen op gezichtsherkenning' was de titel.
Laat dat nou precies de beperking zijn waar ik sinds enige tijd aan lijd... Dus ik voelde me weer helemaal bij de tijd...

‘Plaatjes’ bekijken is voor mij überhaupt wat lastig – wat ook een handicap is bij lay-out werk.
Een van m'n laatste foto's voor het fatale incident, was deze blik op ‘landelijk Noord’. Gelukkig kan ik de gaafheid van de blauwe spiegeling nog steeds goed zien...
Je moet trouwens niet gek opkijken als op deze plek binnenkort een gevecht tegen windmolens plaats vindt – hier zouden volgens de gemeentelijke plannen namelijk giga-windmolens moeten verschijnen, hoger dan de Dom van Utrecht. Allemaal voor het milieu...

Buiksloterdijk, Amsterdam-Noord | 2 januari 2021 9:38
Onze schoonheidsbeleving van de wereld hangt samen met de gaafheid van onze waarneming...

Mijn wereld zag er vanaf die bewuste dag inderdaad totaal anders uit, alsof de ban was verbroken van de betovering die de zintuiglijke waarneming op ons uitoefent – een innige, vanzelfsprekende band, door ons gekoesterd als ‘de werkelijkheid’.
Maar wat als die werkelijkheid niet langer werkelijk is en die basis van je bestaan wegvalt...

En dan zijn we weer terug bij die fundamentele vraag: wat is voor ons ‘werkelijk’? Want dan heb je het niet meer over de kunst van het overleven, zoals het ‘centreren in je aardse midden’, dan heb je het erover, zoals Maarten Houtman zegt in Nietsdoen als je wakker wordt[1]:
“dat je een bewustzijn bent, wat in onafgebroken relatie, contact, verbondenheid, staat tot het totaal van het leven. Dat je je schijnidentiteit, waar we ons zo druk over maken, totaal verliest. Want dat is voorbijgaand. Daar doen we ons hele leven zó ontzettend ons best voor… en waaróm? roept hij wanhopig,als je geluk hebt, duurt het honderd jaar en dan is het voorbij...”

Maar het gaat nog dieper...
Naast onze gehechtheid aan onze zintuigen, ons absolute geloof dat wat we zien, horen, proeven ‘de werkelijkheid’ is, gaan vanaf het moment dat we uit de diepe slaap komen – waarin we dicht bij de Oorsprong zijn – en opstaan, onze gedachten, idealen en ambities met ons aan de haal... En die leven we, die zíjn we, daarin zijn we een heel leven lang aan het streven...

Is ons bestaan daarmee niet één grote illusie, Maya, zoals het in het Boeddhisme heet...

Na mijn CVI (= ‘Cerebraal Visueel Incident’, zoals het zo fraai het) van begin dit jaar, heb ik een maand voor me uit zitten staren. Eigenlijk voelde ik me bevrijd,‘onthecht’...
Daarna ga je proberen te leven met je ‘nieuwe werkelijkheid’ – en toen was dat voorbij...

Wat blijvend lijkt, is een vreemd soort desoriëntatie, die ik nog steeds aan het onderzoeken ben:
In een vreemde omgeving – ik reisde zelfstandig met de trein naar Tiel - kan ik redelijk m'n weg vinden, ik volg gewoon de regels en de borden. Maar in een zogenaamde ‘vertrouwde’ omgeving, als ik denk dat ik het weet, kan het zomaar mis gaan. Dan begin ik wanhopig naar ‘houvast’ te zoeken: ik vraag de weg aan een voorbijganger, of kijk op m'n iPhone .... maar die lijkt de kluts ook regelmatig kwijt te zijn, ‘Route opnieuw aan het berekenen ...’, verschijnt dan bovenin het scherm.
Het lijkt wel magie...

Maar er blijkt toch ook een zekere systematiek in te zitten. Zo ontdekte ik onlangs dat ik bij het uitstippelen van een route, het hardnekkig idee heb dat ik eerst de pont naar Noord moet nemen ... alsof mijn bestaan in Amsterdam Noord uitgewist is en ik weer terug ben op de Binnenkant...
Op het terras van Eye gezeten, wees Klaaske me op de zijtak van het IJ aan de overkant waar we met onze woonboot afsloegen als we via het IJ op weg waren naar de scheepswerf op de Westelijke Eilanden, voor het driejaarlijks onderhoud.
En precies daar wrong iets bij mij vanbinnen ... kwamen we dan van deze kant van het IJ of kwamen we van de overkant...

Met illusies leren leven, heet dat...

Epiloog

Vanochtend vroeg had ik last van m'n keel en vond dat ik zo'n keiharde Enchinaforce kauwtablet moest nemen. Maar op het moment dat ik hem tussen m'n kaken klemde en kraakte, wist ik: dat gaat fout... En ja hoor, ik voelde de schilfertjes glazuur in m'n mond...

Dat was in elk geval geen illusie...


[1] De ‘toespraak v/d maand’ van juli 2021

Geen opmerkingen:

Een reactie posten